Een Argentijn met dodelijke precisie

Uit het archief: februari 2012.

Hernán Jorge Crespo, alleen zijn naam al straalt een zekere zin van grootheid uit, verlaat Europa en keert waarschijnlijk terug naar Argentinië. Op een emotionele persconferentie liet de superspits weten zijn contract bij het Italiaanse Parma ingeleverd te hebben. Hij leverde daarmee een stukje voetbalgeschiedenis in, want Crespo was de laatste zestien jaar zoveel meer dan gewoon een goede voetballer.

In 1996 kwam een jonge Crespo aan bij Parma. Hij had nogal wat neergezet in zijn thuisland Argentinië bij de club River Plate, een topclub met een ruige historie. De aanvaller paste goed bij die club, want hij leek op het eerste gezicht ook van een ongecultiveerde ruige soort. Lange haren, af en toe een karakteriserende haarband en blinkende oorbellen aan beide kanten; dat was Crespo. Een échte Argentijn: op het eerste oog weinig finesse en gratie en verder niet lullen maar voetballen.

Toch was er ook even onzekerheid bij de aan de buitenkant onverstoorbaar lijkende Crespo. Dan gingen tijdens een trainingssessie bij Parma zijn glanzende bruine ogen onwillekeurig even in de richting van trainer Carlo Ancelotti. Echter, die trainer had zelf zijn plekje ook nog niet helemaal gevonden. Ancelotti stond aan het begin van zijn trainerscarrière en was net overgestapt van Reggina naar het grotere Parma. De verwachtingen bij Parma waren anders want, geloof het of niet, Parma was in die tijd een club die om de prijzen meedeed. De oefenmeester zelf moest dus ook nog bekend raken met dit andere verwachtingspatroon en andere clubidentiteit. Het werd juist de zoekende Crespo die hem daarbij een dienst bewees.

Bron: Goal.com

Waar bij aankomst Crespo niet een voetballer van schoonheid en gratie leek te zijn, daar werd al snel duidelijk waar de schoonheid van zijn spel juist wel in zat: dodelijk precisie. Hij wierp zich op als een scherpschutter pur sang, en verloor die status nooit meer. Ondanks het feit dat een geruststellende blik van zijn trainer in de beginfase uitbleef, deed Crespo toch in een recordtempo zelfvertrouwen op. Scoren, scoren, scoren bleek voor hem de beste therapie. Crespo leek een spons die met elk doelpunt meer vertrouwen en positieve arrogantie in zich opzoog. In zijn eerste seizoen scoorde hij twaalf treffers, de jaargang erna weer twaalf stuks, daarna zestien en tot slot zelfs tweeëntwintig voltreffers. En dat in de Italiaanse Serie A waar de verdedigingslinie doorgaans bestaat uit slagers met een lijf van gewapend beton.

De Argentijn verdiende met zijn doelpuntenregen een transfer naar Lazio Roma. Er braken tijden aan waarin half Italië ‘scopo’ (goal) naar het televisietoestel schreeuwde als Crespo alleen al aan de bal kwam. Lazio Roma en de spits pasten goed bij elkaar. Het klikte tussen het radicale en excentrieke Lazio en de nietsontziende doelpuntenmaker. Wie tegenwoordig op een markt in Italië loopt, en zich even aan de opdringerige en temperamentvolle verkoper weet te onttrekken, die vindt in de klamme rekken nog altijd vergeelde shirtjes van Lazio Roma met de naam van Crespo erop. Zijn bijdrage tijdens twee seizoenen in Rome was een productie van maar liefst 38 doelpunten. Een hectisch jaar bij Internazionale was de volgende stap, en daarna kwam de grote oversteek. Crespo verliet Italië en ging naar Engeland.

Bij het Londense Chelsea FC kwam hij terecht in een team met voetballers waar nu een mythische klank omheen hangt. Emmanuel Petit, Jimmy Floyd Hasselbaink, Adrian Mutu en Eidur Gudjohnsen werden onder meer zijn nieuwe collega’s. Met wie Crespo ook samenspeelde, ook in het blauwe shirt van Chelsea wist hij onder vrijwel alle omstandigheden het doel te vinden. Maar helemaal lekker ging het niet. Er moest meer voetballend vermogen in de ploeg van Chelsea komen, en jongens als Damien Duff, Eidur Gudjohnsen en Adrian Mutu waren daar meer geschikt voor. De Roemeen Mutu verdween echter al gauw nadat hij zich met andere lijntjes dan de lijnen van het voetbalveld had bezig gehouden. Zijn lijntjes cocaïne betekenden voor hem een ontslag op staande voet. Crespo leek zijn kans te krijgen, maar het mocht uiteindelijk toch niet zo zijn. Chelsea ging verder met spitsen als Didier Drogba en Mateja Kezman. Die laatste oud-spits van PSV kreeg door trainer José Mourinho na verloop van tijd zelfs de penalty’s toegewezen, in een wanhoopspoging om de Serviër in godsnaam een doelpunt te laten scoren.

Ook het gedoe over meevoetballende spitsen bleef maar terugkomen. Johan Cruijff verkondigde dat pure spitsen als Ruud van Nistelrooy, Fillipo Inzaghi en Hernán Crespo voetballend gezien te min waren voor het moderne voetbalspel. Maar wie ‘A’ zegt die moet ook ‘B’ zeggen. Of in de taal van Johan Cruijff: Wie Ajax zegt moet ook Barcelona zeggen. Want dit soort aanvallers mogen dan wel geen lichtvoetige dribbelaars zijn, maar ze zijn wel super effectief met hun vrachtlading aan doelpunten. En was Cruijff niet de man die zo vaak sprak over het rendement van een speler?

Toch was een vertrek bij Chelsea voor Crespo onontkoombaar. In eerste instantie werd hij verhuurd aan AC Milan. Op zijn eerste training stond Crespo zoals gewoonlijk uit alle hoeken en standen af te werken op doel. Hij toonde zijn verfijnde koptechniek en zijn doelgerichtheid, en plotseling was er weer even een vragende blik richting de plek waar de trainers altijd stonden. En wie stond daar bewonderend naar Crespo te kijken? Carlo Ancelotti, heel wat grijzer ondertussen, had zich net als Crespo opgewerkt tot een topper in het vak.

Bij AC Milan bloeide hij weer helemaal op onder de vleugels van Ancelotti die hem nu wel de broodnodige steun kon bieden. Crespo besloot in Italië te blijven, maar daarvoor was wel een controversiële overstap naar zijn voormalige werkgever Internazionale nodig. Na nog eens drie jaar Inter volgden dienstverbanden bij Genoa en zijn eerste Europese voetballiefde Parma. Daar zat hij dan donderdag 2 februari 2012 op de persconferentie. Zijn lange haren hadden inmiddels plaatsgemaakt voor kort grijs haar. Na zijn emotionele mededeling dat hij Parma verliet, stond Crespo op. Met zijn vertrouwde passen verliet hij door een smal gangetje de persruimte. Hij gooide nog even zijn koffiebekertje met een strakke worp richting de afvalbak. Wat denkt u zelf? Was de worp met het koffiebekertje doeltreffend? Ciao Crespo, het ga je goed.

Erwin Meeks