Winnen op Wembley, wat een idee…

Uit het archief: maart 2012.

Een bijzondere dag als woensdag 29 februari 2012, de schrikkeldag die maar één keer in de vier jaar op de kalender staat, moest nuttig gevuld worden. Weet je wat, dachten ze bij de KNVB, we zetten een nietszeggende oefeninterland op het programma! Dat zullen de spelers en de fans leuk vinden. Na weken van spannend competitievoetbal, een Champions League-titanenstrijd, Europa League-geweld en alles-of-niets bekervoetbal, is een avond waar er echt geen fuck op het spel staat ook wel eens lekker. Geen fuck!, riep een volgevreten pr-man van achter zijn bureau: we vragen of we op Wembley een interland mogen spelen tegen de Engelsen! Een paar telefoontjes later zat de pr-afdeling aan de koffie met gebak. Nederland zou gaan oefenen tegen Engeland: een prima gelegenheid om ook die prachtige nieuwe uitshirts van Oranje aan het wereldwijde voetbalpubliek te presenteren.

Of het door het gebrek aan perspectief kwam wist ik niet, maar bij het begin van de wedstrijd die dus geen fuck voorstelde, zag ik direct overal zwarte vlekken terwijl ik nog niet meer had gedronken dan een glas cola. Al snel bleek dat het niet aan mij lag, maar aan het nieuwste lumineuze idee van kledingsponsor Nike. Natuurlijk had ik al weken eerder gehoord dat Nike een nieuw tenue voor de uitwedstrijden van het Nederlands elftal heeft ontworpen. In uitwedstrijden zal Oranje volledig aantreden in het zwart; leg dat als voetbalminnende opa maar eens uit aan je kleinkinderen… Ook wel sneu voor de debutanten in de selectie, Ola John en Luciano Narsingh, die nu met een gitzwarte debuutoutfit thuiskomen. Toen ik Nederland echter op het veld zag staan in die creatie, bleek het kledingresultaat nog erger te zijn dan ik vooraf had kunnen vermoeden. Nike is erin geslaagd om alles wat lelijk, onpraktisch en deprimerend is, te combineren in een voetbalshirt. Er stond een Nederlands elftal op het veld dat alleen al door de uitrusting totaal geen uitstraling had.

Het was echter weinig reden tot leedvermaak voor de Engelsen. Zij hebben van die trots en voetbalverhevenheid, waar zestig jaar geleden door Hongarije voor de eerste maal afbreuk aan werd gedaan  met een ongekende 6-3 overwinning op Wembley, nog maar bitter weinig over. Natuurlijk is Wembley historisch gezien nog steeds een plek die ontzag inboezemt, maar de laatste decennia heeft het Engels voetbal zichzelf vooral te kijk gezet. Het recente racismeschandaal rondom aanvoerder John Terry en het daaruit voortvloeiende vertrek van bondscoach Fabio Capello heeft enorme gapende en stinkende wonden geslagen in de Engelse selectie. Dit gecombineerd met een aantal blessures en schorsingen zorgde voor de afwezigheid van onder meer Rio Ferdinand, John Terry, Frank Lampard, Wayne Rooney, Ashley Cole en Michael Owen. Een ontmanteld Engels elftal werd derhalve door interim-trainer Stuart Pearce het heilige gras van Wembley opgestuurd.

De eerste helft was bedroevend en niet om aan te zien, en het haperende plaatselijke dweilorkest leek het tempo aan te geven. Misschien is het nogal goedkoop om te zeggen dat Oranje in die zwarte shirts niet uit de verf kwam, maar het was in feite wel de enige conclusie. Het leukste moment vond ik nog toen gelegenheidsaanvoerder Scott Parker als een sandwich klem kwam te zitten tussen Dirk Kuyt en Nigel de Jong, en daarna bovenop een microfoon landde die langs het veld stond geposteerd.  Parker bleef even liggen alsof hij het zendertje als een zetpil ingebracht had gekregen. In de rust heeft Parker waarschijnlijk nog een paar losse onderdelen uit zijn onderbroek moeten vissen…

Na de rust was de wedstrijd attractiever, al wist ik niet wat ik van het Nederlands elftal moest denken. Oranje oogde ongeïnspireerd, loom en ondoordacht. De dirigent van het middenveld, aanvoerder Mark van Bommel, leek opvallend vaak zijn stokje kwijt te zijn. De accurate passing waar hij zo bekend om staat, was in geen velden of wegen te bekennen. Hij bracht met een waardeloze bal collega Joris Mathijssen zelfs behoorlijk in verlegenheid. Regisseur Wesley Sneijder oogde bij alles wat hij deed ontzettend onwennig en de verdediging van Oranje had soms het meeste weg van een zeef. Door Nigel de Jong te verkiezen boven Kevin Strootman had bondscoach Bert van Marwijk juist gekozen voor iets meer defensieve zekerheid, maar het is zorgwekkend hoe onthutsend zwak de verdediging van Nederland desondanks was.

Arjen Robben onttrok zich als enige aan het erbarmelijke niveau, en moest welhaast in zijn eentje voor de aanvallende impulsen zorgen. Hij pikte de ballen op en was daarnaast met gevaarlijke individuele acties de grote man, terwijl de rest van het elftal in de eerste versnelling rond de middenlijn bleef hangen. Drie keer zag Robben mogelijkheid tot een counter, maar op die momenten leken zijn ploeggenoten te oefenen op ‘De Moonwalk’. Robben zorgde zelf voor de 1-0, en die opleving werd prachtig vervolgd door een goed uitgespeelde treffer van Huntelaar, wat wel een nare botsing tussen hem en verdediger Smalling opleverde. Bij deze botsing kreeg doelpuntenmaker Huntelaar nog een graspol in zijn mond en neus als souvenir mee naar huis.

Door de vele afwezigen moest Engeland tegen het einde van de wedstrijd het volledig hebben van spelers die van origine buitenspelers zijn. Ashley Young, Stewart Downing James Milner, Theo Walcott en Daniel Sturridge zoeken van nature allemaal liever de buitenkanten op. Hoe schandalig is het dan dat Oranje in de slotfase twee doelpunten tegen krijgt door het hart van de defensie?! Eerst Young en daarna Gary Cahill mochten beiden met speels gemak door het midden snijden, en zetten Engeland op 2-2. Milner, Young, Downing en centrale middenvelder Barry speelden recent nog samen bij Aston Villa, en stalen daar met voor Engelse begrippen ongekend totaalvoetbal de show. Tijdens deze wedstrijd was het echter bijtijds zo’n chaos bij de Engelsen, dat Nederland dit echte gevaar gelukkig bespaard bleef.

Door de opportunistische speelwijze en het weinig samenhangende samenraapsel aan spelers, speelde Engeland in de slotfase in een soort cirkel. Middenvelder Parker, die overigens ooit om onbegrijpelijke redenen weg moest bij Chelsea en daar tegenwoordig een veel beter duo met Lampard had kunnen vormen dan Essien, Mikel en Ramires tezamen, kwam in die cirkel haast naast zijn eigen verdediging te spelen. Deze Engelse wanorde was de enige reden waarom Oranje in de spectaculaire slotfase alsnog de winst kon pakken. Wie anders dan uitblinker Arjen Robben krulde op geniale wijze de 2-3 langs doelman Joe Hart, die vroeger leek op een overijverige badmeester met veel geduik en weinig reddingen, maar die tegenwoordig toch tot de beste keepers ter wereld behoort.

Nederland heeft gewonnen op Wembley, maar daar is het meeste mee gezegd. Verdedigend is dit Oranje schandalig zwak, en dat wisten we eigenlijk ook al. Tot slot kunnen we concluderen dat wat men in Duitsland ook mag beweren; een fitte Arjen Robben is altijd welkom in de basisopstelling van Oranje. Die wetenswaardigheid ten spijt, heb ik voorlopig van zowel de ideeën van voetbalbond KNVB als die van kledingsponsor Nike, mijn buik meer dan vol.

Erwin Meeks