Glasgow Rangers is opgelicht, het voetbal is beroofd

Uit het archief: juli 2012.

In de huiskamer zit de gemiddelde sportliefhebber dezer dagen met een toepasselijk wijntje en een plateau toastjes met Franse kaas naar de Tour de France te kijken. Verder kunnen tennisfanaten in de kranten lezen over Wimbledon-winnaar Roger Federer, en of dat nog niet genoeg is, staan over niet al te lange tijd de Olympische Spelen in Londen voor de deur. En het EK 2012? Slechts een oude doos op zolder, met daarin wat Oranje-slingers in de ongeopende verpakking, doet daaraan nog denken. De voetbalvulkaan slaapt voorlopig, en ook de nieuwe bondscoach Louis van Gaal moet nog op stoom komen voordat hij een keer zal uitbarsten.

Voor wie het voetbal als enige sportliefde kent, is het de komende weken dus even zoeken naar de krenten in de pap. De Olympische voetbalverrichtingen lijken op voorhand het meest interessant te worden. In Londen kunnen we Groot-Brittannië eindelijk eens als één gezamenlijk voetballand aan het werk zien, en verder kent een deelnemer zoals Senegal aardig wat ongepolijste diamanten talentjes, die we over een aantal jaar wellicht een proeftraining zien afwerken bij opleidingsinstituten zoals Olympique Lyon en Udinese.

Op andere plekken in de wereld is de kwalificatie voor het WK 2014 in Brazilië al van start gegaan. De wedstrijd tussen Libanon en Oman is in de ogen van een voetbaldier zoals Jan Boskamp ongetwijfeld ‘skit-ter-rend!’, maar persoonlijk verheug ik me meer op het komende seizoen. Ik pik wat oefenwedstrijdjes mee, ik maak een praatje hier en daar en ik tracht alle veranderingen zo nauwkeurig mogelijk bij te houden. Alsof ik een detailhandelszaak bezit, die ik na het jaarlijks verlof weer open gooi, maak ik min of meer de inventaris op voor het nieuwe seizoen. En in de inventaris voor 2012-2013 ontbreekt een geliefd en bekend product.

Producten zoals de I-Pad, de I-Phone en de I-Pod vliegen over de toonbank, maar Ibrox is een (vast-)goed dat uit de handel is genomen. Het Ibrox stadium staat leeg, want haar bespeler Glasgow Rangers is failliet. Een mokerslag voor vele voetballiefhebbers, en uiteraard voor iedereen die bij de Protestantse club uit Glasgow betrokken is. Natuurlijk waren er al langer berichten dat het slecht ging met de traditieclub uit Schotland. De club voldeed niet aan de betalingsverplichtingen en zuchtte onder de invloed van een onberekenbare preses.

Bron: The Sun

Een voetbalbolwerk zoals Glasgow Rangers leek onmogelijk ooit failliet te kunnen gaan, maar toch werd het steeds onrustiger in en rondom het Ibrox Stadium. Echter, Craig Whyte hield zich telkens vast aan zijn stokpaardje waarin ook de letter ‘I’ centraal stond, namelijk: “I know from nothing.” In werkelijkheid zat deze bewuste meneer Whyte al tot over zijn oren in de financiële wanorde en toenemende druk van buitenaf. Whyte was in de zomer van 2011 de eigenaar van Glasgow Rangers geworden, door het leeuwendeel van de aandelen op te kopen. De preses beloofde een groot bedrag in de club te investeren, maar uiteindelijk werd er nauwelijks geïnvesteerd. De oorzaak was simpel: Whyte bleek een oplichter en had geen geld.

Glasgow Rangers kwam onder curatele te staan, en halsoverkop verkocht Whyte zijn aandelen. De club die hij achterliet kon niet meer loskomen uit het drijfzand, en het luchtkasteel van The Gers donderde als een kaartenhuis in elkaar. Weg Glasgow Rangers, en weg stuk voetbalgeschiedenis dat zorgvuldig was opgebouwd sinds 1873. Het Ibrox Stadium is de lege verpakking geworden van een product dat in principe nog veel langer op de markt had kunnen blijven; het had immers succes. In het Ibrox Stadium werd het recordaantal van 54 Schotse landskampioenschappen gevierd. Vele bekende spelers voetbalden in dit stadion, waar de supporters niet alleen hun hobby, maar ook het Protestantse geloof beleden.

Nederlanders zoals trainer Dick Advocaat en de spelers Frank en Ronald de Boer, Fernando Ricksen, Michael Mols en Arthur Numan maken deel uit van de rijke historie van de club, die in 1972 de Europacup voor bekerwinnaars wist te winnen ten koste van Dynamo Moskou. Verder zal Ally McCoist voor altijd bekend staan als de man die in de jaren negentig Glasgow Rangers maar liefst negen landstitels op rij bezorgde, door in die periode telkens als topscorer te eindigen. En ook in het laatste decennia van haar bestaan kende de club spitsen van internationale allure, met de Kroaat Dado Prso en de Fransman Jean-Claude Darcheville.

Wat de voetbalromanticus echter het meest zal gaan missen, is de jaarlijks terugkerende nek-aan-nek race met aartsrivaal Celtic, dat op haar beurt het katholieke geloof vertegenwoordigt. De onderlinge ontmoetingen tussen Glasgow Rangers en Celtic stonden wereldwijd bekend als The Old Firm-derby: de enige burenruzie waarbij de sfeer zo geladen kon zijn, dat men een supporter oppakte wegens het herhaaldelijk praten tegen een politiepaard. Mens en dier moesten worden veiliggesteld wanneer Glasgow Rangers en Celtic elkaar troffen. Met het wegvallen van Glasgow Rangers, lijkt Celtic in de Schotse competitie de komende 80 jaar kampioen te worden. De overige clubs zijn qua niveau namelijk slechts ‘restproducten’.

Uitgerekend het succesvolle ‘product’ Glasgow Rangers is verdwenen uit de Schotse voetbalinventaris. Tegelijkertijd gaan alle andere sporters, van wielrenners tot zwemmers, onverminderd door met het bereiken van hun doel. De sportwereld kan soms keihard zijn, en de zakenwereld is dat ook. Glasgow Rangers is opgelicht, en het Schotse voetbal is beroofd.

Erwin Meeks