Seizoen voorbij en EK in zicht!

Uit het archief: mei 2012.

Gedurende deze periode heb ik het ongekend druk. Behalve dat er ‘schrijvende journalist’ op mijn perskaart staat vermeld, ben ik ook een beschrijvende journalist. Ik houd ervan om alles te beschrijven wat ik om mij heen zie gebeuren, maar in de periode waarin het voetbal zich momenteel bevindt, is dat godsonmogelijk. Ik moet keuzes maken, net als al die bondscoaches die het EK zien naderen. Sommige onderwerpen en voorvallen moet ik laten voor wat ze zijn, omdat ik anders het Europees Kampioenschap vanuit een fysiopraktijk moet volgen vanwege RSI-klachten.

Ik schrijf dus tijdelijk alleen maar over dingen die mij écht opvielen, en zelfs die zijn niet meer op een hand te tellen. Een seizoen doorspekt met hoop en vrees is immers de afgelopen weken geëvalueerd in vaste vormen van vreugde of verdriet. Terwijl de verrassende Champions League-finale tussen Bayern München en Chelsea ons nog wacht,  hebben we bijna alwéér een zeer enerverend voetbalseizoen achter de rug, dat op alle niveaus stof heeft doen opwaaien. En opgewaaid stof stijgt bij voetbalpuristen nu eenmaal naar de hersenen, en gaat dan automatisch over in stof tot nadenken.

Zo dachten we de afgelopen tijd bijvoorbeeld aan al die schitterende carrières die tot een einde zijn gekomen. Ruud van Nistelrooy, Gerald Sibon en Jan Vennegoor of Hesselink waren drie letterlijk en figuurlijk grote spitsen, die reeds hun laatste stappen in het betaald voetbal hebben gezet. Wellicht dat die laatstgenoemde niet door iedereen als een grote spits wordt beschouwd, maar hij heeft wel op zijn eigen manier PSV aan doelpunten geholpen nadat de veel meer gewaardeerde Mateja Kezman uit Eindhoven vertrok. Met Jefferson Farfán en Damarcus Beasley op de vleugels, heeft Vennegoor heel aardig kunnen presteren.

Ook in Milaan kwam er een einde aan een tijdperk. De oude garde met spelers zoals Alessandro Nesta, Gennaro Gatusso, Massimo Oddo, Gianluca Zambrotta, Filippo Inzaghi, Clarence Seedorf en Mark van Bommel nam afscheid van de club, en enkele van deze spelers zegt zelfs het voetbal in zijn geheel vaarwel. Het marmer van Milan wordt vanaf volgend seizoen vervangen door modern, jong en fris (spelers-) materiaal. Van Bommel kwam tijdens zijn afscheidsinterview zakdoekjes te kort, en een stukje verderop had ook Iván Córdoba het te kwaad namens stadgenoot en aartsrivaal Internazionale. De ervaren verdediger schreef namelijk een emotionele afscheidsbrief aan de supporters van zijn geliefde Inter.

Even dacht ik dat er ook een afscheidsbrief van André Ooijer zou komen, maar deze verdediger hield het bij een bos bloemen, een ereronde en een heel mooi afscheidsgeschenk: de landstitel met Ajax. Een van zijn andere clubs die de carrière van Ooijer rijk was, Blackburn Rovers, degradeerde uitgerekend dit seizoen uit de Engelse Premier League. Dat was ook een gebeurtenis waar ik nauw bij betrokken was en die ik  betreurde.

Ik heb altijd een zwak gehad voor Blackburn Rovers. Misschien komt dat mede doordat Alan Shearer, de superspits die in 1995 als topscorer de club naar een sensationele landtitel schoot, ook voor mijn meest favoriete club Newcastle United veel betekend heeft. Zeventien jaar later is er echter beduidend minder te vieren en is de club kopje onder gegaan, ondanks dat men juist de toekomst in huis heeft. Op Ewood Park raakte ik onder de indruk van de talenten David Goodwillie, David Hoilett en met name Mauro Formica. Die laatste naam doet denken aan een afgedankt Tellsell-product, maar Formica is juist een formidabel talent.

In het kielzog van Blackburn Rovers werd een andere historierijke club, Bolton Wanderers, geveld door het degradatiespook. Deze club kende een rumoerig seizoen, met onder meer de hartaanval van de verdedigende sterkhouder Fabrice Muamba, en kwam qua spelersselectie gewoonweg kwaliteit tekort. De sterspits, de Zweed en oud-Feyenoorder Johan Elmander, doet met diens achternaam dan weer denken aan een stuk kaas met weinig vet en weinig smaak. En dat is exact hoe Bolton dit seizoen speelde. De pit ontbrak, de wedstrijden werden uit handen gegeven en de spelersgroep kende te weinig verschillende smaken.

Andere opvallende wanprestaties in buitenlandse competities werden geleverd door Fiorentina en Aston Villa, die ternauwernood een beschamende degradatie wisten te ontlopen, en door Villarreal, dat wel moest afdalen naar een lager niveau. In ons land leek De Graafschap op haar beurt niet te beseffen dat in de nacompetitie de eerste klap een daalder waard is, waardoor men degradeerde.  Gelukkig stonden daar de uitzinnige kampioensfeesten van FC Porto, Borussia Dortmund, Real Madrid, Ajax, Anderlecht, Zenit St. Petersburg, Juventus, Manchester City (wat een ontknoping!) en Galatasaray tegenover. En Montpellier lijkt in Frankrijk dankzij een aantal toptalenten met een onverwachte landstitel aan de haal te gaan.

Nu de rook en het stof van het reguliere voetbalseizoen zijn opgetrokken, komt het EK steeds beter in zicht. Bert van Marwijk koos ervoor om Urby Emanuelson thuis te laten. De oud-Ajacied was, net als veel voetballiefhebbers, verrast door die beslissing. Toch straalde hij met zijn I’ll be back-houding uit, dat een glanzende interlandloopbaan nog steeds voor hem mogelijk is. Ik hoop echter dat er komende week ook een international opstaat die tegen de bondscoach zegt: ‘I’ll be your linksback’. Want dan wordt het vast en zeker een mooie zomer.

Erwin Meeks