We gaan naar huis en dat is prima

Uit het archief: Juni 2012.

Onwillekeurig heb ik me kapot geërgerd, en ongeveer twee uur na Nederland- Duitsland heb ik mijn telefoon uitgezet. Ik ben overladen met sms’jes, berichtjes, e-mails, telefoontjes en chatberichten met als algemene opinie: We zijn overklast, weggespeeld, vastgezet, vernederd, klinisch afgemaakt en met onze zwakten geconfronteerd. Waarschijnlijk ben ik niet de enige bij wie er nog lang nagepraat moest worden. Opmerkelijk aan de ene kant, aangezien een nederlaag van Oranje tegen de Duitsers in de lijn der verwachtingen lag. Begrijpelijk van de andere kant, want negentig minuten voetbal tegen de Duitsers levert erg veel wijze (voetbal-)lessen op.

Mario Gómez kennen we al jaren als een topspits. Al in zijn tijd bij VFB Stuttgart schroefde hij telkens zijn doelpuntenmoyenne op met drie treffers per week. De huidige spits van Bayern München is de effectiviteit in hoogsteigen persoon, en is dus een ideale aanvaller voor het spelsysteem van de Duitsers. En juist dat spelsysteem wordt door Duitsland tot in de perfectie beheerst. Het samenspel tussen Bastian Schweinstieger, Sami Khedira en Mesut Ȫzil kent nauwelijks oneffenheden en is gericht op rendement. En aanvallend vormen Lukas de Podolski, Thomas Müller en Mario Gómez een goede mix van doelgerichtheid, kracht, snelheid en spelinzicht. De ploeg van bondscoach Joachim Löw kent echter ook zwakheden.

De voetballes die onze oosterburen ons echter weer eens hebben geleerd, is dat met een goede onderlinge communicatie, een gezonde dosis werklust en een uitgedachte organisatie alle zwaktes gemaskeerd kunnen worden. In de verdediging beschikt Duitsland namelijk individueel, net als Nederland, niet over exceptionele voorstoppers. Bij Holger Badstuber, Jérôme Boateng en Mats Hummels zijn de defensieve kwaliteiten niet superieur, maar als team maakt de laatste linie van de Duitsers toch een vele malen betere indruk dan die van Oranje. Door een goede samenwerking tussen het middenveld en de verdediging werd het Nederlands elftal inderdaad vastgezet, in toom gehouden en uit elkaar gedreven.

Bron: LUX

Het wezenlijke verschil tussen Nederland en Duitsland is niet moeilijk aan te wijzen. De Duitsers waren een team, Oranje was dat allerminst. Het waren elf op zichzelf kickende spelers, met hun eigen maniertjes, eigenaardigheden, spelopvattingen en ergernissen. Robin van Persie, Arjen Robben, Wesley Sneijder en Rafael van der Vaart: allemaal willen ze de kar trekken, en ieder voor zich is op zoek naar individuele roem. Ondanks dat de samenstelling van het elftal niet veel anders is dan die van twee jaar geleden, toen we op het WK in Zuid-Afrika de finale haalden, is er veel veranderd. De spelers willen niet meer samen op schoot bij Jack van Gelder, maar willen in hun eentje de voorpagina’s sieren van de internationale pers.

Van Persie wilde heel graag laten zien wie er het afgelopen seizoen de topscoorder van Engeland  was. Klaas-Jan Huntelaar wilde zich bewijzen als de gedroomde spits van Oranje. Mark van Bommel wilde laten zien dat PSV vanaf volgend jaar een internationale topspeler met clubliefde in de schoot geworpen krijgt. Robben wilde aantonen dat hij tegen alle commotie bestand was, en Sneijder wilde bekrachtigen dat een mindere periode in Italië bij Internazionale hem bij Oranje niet kon deren. Van der Vaart wilde ons laten weten dat hij bij Tottenham een speler is geworden met wie je rekening houdt, en Gregory van der Wiel wilde aan geïnteresseerde topclubs bewijzen dat hij een fikse transfersom waard is.

Nigel de Jong had verder voor ogen om te demonstreren dat hij niet voor niets een essentiële schakel was in het kampioenschap van Manchester City in Engeland, en Johnny Heitinga wilde tot slot waarmaken dat hij een meedogenloze verdediger kan zijn. De heren topvoetballers voetbalden dus allemaal geforceerd, en geforceerd evalueerde langzaam maar zeker in gefrustreerd. Het was ergernis troef, waardoor geen enkel spelsysteem meer te hanteren was. De tikmachine sloeg door, en dat lag echt niet alleen aan het gebrek aan tactisch inzicht bij Van Bommel. Om hem alleen de nederlaag in de schoenen te schuiven is vergezocht, laag bij de grond en te kort door de bocht. En de nationale discussie over of Van Persie en/of Huntelaar moest spelen is ook niet van doorslaggevend belang geweest.

Ik denk dat Van Marwijk tijdens dit toernooi voor problemen is gesteld die niet oplosbaar zijn. Er heerst een schrijnend gebrek aan degelijke verdedigers en aanvallend is er juist een overschot aan over het paard getilde pseudovedetten, die letterlijk en figuurlijk een ongelukkig toernooi spelen. Eigenlijk had ik er pas op een later moment op willen terugkomen, maar ik wil graag nu al iets zeggen over de positie van de bondscoach: Mijn goede vriend Bert van Marwijk mag je alleen ontslaan als de situatie voor alle partijen echt als onwerkbaar wordt beschouwd. Het gebrek aan opofferingsgezindheid valt hem immers niet te verwijten.

Tot slot kwamen de professionaliteit en de teamprestaties bij andere landen op de EK wel tot uiting. Toplanden zoals Spanje, Italië, Frankrijk, Engeland en outsider Rusland kozen wijselijk voor een gelijkspel als de situatie daar om vroeg. Oekraïne speelde bevlogen en versloeg Zweden dankzij de volksheld Andriy Shevchenko. Kroatië overtuigde daarnaast als een van de weinige landen met een ruime 1-3 zege, al moet gezegd worden dat de grootste kwaliteit van tegenstander Ierland ‘slechts’ hun doorzettingsvermogen is. Als je desondanks deze landen ziet spelen, dat moet je accepteren dat voor dit Oranje, het EK na de wedstrijd tegen Portugal voorbij zal zijn. We gaan naar huis en dat is prima, Viva onze diva’s…

Ps. Vanaf de perstribune of van bij de televisie is het voor mij gemakkelijk om kritiek te leveren op het Nederlands elftal. Toch hoop ik van harte dat Oranje het EK 2012 op een waardige manier kan afsluiten. Dat is zowel de supporters, als alle betrokkenen en zelfs enkele spelers wel gegund.

Erwin Meeks