Mourinho is een leuke man – Deel 3

In de special ‘Mourinho is een leuke man’ publiceert VoetLicht Media een uit meerdere delen bestaand portret van de succescoach José Mourinho. Zowel de sterke psychologische kanten als het krankzinnige gedrag van de eigenzinnige meestertacticus komen aan bod. Vandaag Deel 3: Hoe Mourinho zich profileerde als (internationale) prijzenpakker:

Dat Mourinho zich tot een vakman had gevormd, blijkt wel uit wat er daarna gebeurde. De Portugese topclub Benfica durfde het aan om hem direct aan te stellen als hoofdcoach. Hier volgde hij de ervaren Duitse coach Jupp Heynkes op. Dat Benfica het waagde om de onervaren Mourinho aan te stellen als hoofdcoach, deed sommige wenkbrauwen fronsen. Maar ook in die tijd stond de flamboyante Portugees niet snel met zijn mond vol tanden. Het archief van Voetbal International bevat de uitspraak waarmee José Mourinho zich verdedigde na zijn aanstelling: “Ik was assistent van anderen, maar ik geloof niet in assistent-coaches. Voor mij zijn er alleen coaches. Daarom zal ik Mozer geen assistent-coach noemen, maar mijn directe hulp.” Mourinho werd trouwens coach van Benfica op voorspraak van de voormalig FC Twente-trainer Michel Preud’homme, die daar op dat moment Sportief Directeur was.

Na één weinig verheffend jaar bij Benfica vertrok Mourinho naar de degradatiekandidaat União Leiria. Bij die club liet hij voor het eerst zijn klasse als zelfstandige trainer zien, door deze kleine club naar Europees voetbal te loodsen. Door dit succes was Mourinho niet meer te behouden voor União Leiria. FC Porto was zeer gecharmeerd van haar voormalige ‘tolk’ en stelde hem in 2002 aan als hoofdcoach. Het was een meesterzet. José Mourinho veroverde Europa. Hij leidde tal van Portugese talenten op tot spelers van wereldformaat. Ricardo Carvalho, Deco, Paulo Ferreira en Maniche zijn slechts enkele voorbeelden van spelers die onder Mourinho een fantastische bloeiperiode doormaakten. In 2002 won hij met deze topspelers aan zijn zijde de UEFA Cup. Het jaar daarna presteerde hij het schier onmogelijke, door met ongeveer hetzelfde team direct ook de allerbelangrijkste Europese beker te winnen: The UEFA Champions League. Op nationaal niveau sleepte Mourinho ook als een bezeten ekster het zilverwerk zijn nest binnen. Twee keer op rij werd hij landskampioen, één keer won hij de nationale beker (die hij ook al als assistent van Robson had gewonnen met FC Porto) en tot slot bemachtigde hij de Supercup.

Bron: Futbol24

Bij Chelsea FC waren ze met stomheid geslagen over het onmetelijke succes dat door Mourinho behaald werd. Die trainer moesten ze hebben! Hij zou de geschikte man zijn om de snode plannen van de nieuwe eigenaar, de steenrijke Rus Roman Abramovitsj, te verwezenlijken. Mourinho zwichtte voor de smeekbede vanuit Londen en ging naar Chelsea. Vanaf 2004 werd hij tweemaal op rij landskampioen, waarvan de eerste titel gold als de eerste in vijftig jaar tijd. Het door Abramovitsj gedroomde Europese succes bleef echter vooralsnog uit. Samen met de nogal saaie en defensieve speelstijl van Mourinho, leidde dit tot spanningen tussen de trainer en de Russische eigenaar. Mourinho had als tolk bij Sporting Lissabon ondervonden hoe een man van bovenaf met een dubieus beleid een club kan ruïneren.

Door: Erwin Meeks

Deel 4 van ‘Mourinho is een leuke man’ volgt binnenkort op deze website, en zal duidelijk worden aangekondigd.