Consumentenrecht in actie!

Naast een ruime aandacht voor sport en voetbal in het bijzonder, wil VoetLicht Media op zijn tijd ook aandacht besteden aan de gewone dagelijkse gang van zaken. Nouja…gewoon? Wie een bepaald doel probeert te bereiken, in de sport of ergens anders, loopt regelmatig tegen nogal aparte problemen of gebeurtenissen op. Vaak vertonen die raakvlakken met complexere maatschappelijke thema’s. Onze eigenzinnige columnist klimt in zo’n geval in de pen, en begint, met soms een cynische of bijtende ondertoon, met vuur te spuwen. Vandaag de column: Consumentenrecht in actie! 

“Nog geen uur nadat ik was begonnen aan mijn stagedag op een advocatenkantoor, werd ik geconfronteerd met een stukje consumentenrecht waar ik niet om had gevraagd. Ik werd op mijn mobiele telefoon gebeld door een medewerkster Provea, een bedrijf dat blijkbaar deelnameprijzen toestuurt aan mensen die in een prijsvraag de hoofdprijs niet hebben gewonnen. Om wat voor prijsvraag het precies ging of wanneer ik daaraan mee zou hebben gedaan (‘vier of vijf maanden geleden’) werd mij niet duidelijk. Het ging erom dat ik de hoofdprijzen, een auto of een iPad, niet gewonnen had, maar dat ik wel twee boxershorts en een paar sokken had gewonnen als dank voor deelname aan de prijsvraag. Ik heb desgevraagd mijn voorkeur voor de kleur van de boxershorts en maat van de sokken doorgegeven. Deze zouden dan binnenkort verstuurd worden naar mijn woonadres, waar deze mensen blijkbaar over beschikken. De boxershorts en de sokken waren volgens de medewerkster bij elkaar €40,- waard.

Ze vertelde er uitdrukkelijk bij dat ik dat geld niet hoefde te betalen, wat me erg overbodig lijkt als je zegt dat iets ter waarde van een bepaald bedrag is. De enige kosten die hieraan verbonden zouden zijn, waren de verzendkosten ad€2,90. De dame aan de lijn vroeg om mijn bankrekeningnummer, zodat zij het geld kon afschrijven van mijn rekening. Daarop heb ik gevraagd of ik niet in de maling werd genomen. De dame verzekerde mij ervan dat ik niet in de maling werd genomen en zei dat ze een stuk tekst voor zich had, opgesteld om aan klanten (ik ben helemaal geen klant bij Provea) te bewijzen dat ze niet opgelicht worden. Ze bood aan om het even voor te lezen…

Daarop heb ik haar gevraagd even aan de lijn te blijven. Ik heb mijn telefoon neergelegd op mijn bureau en mijn stagebegeleider verteld wat de situatie was. Hij zei dat ik meteen moest ophangen, omdat deze mensen oplichters waren van hetzelfde soort dat mensen per e-mail zover probeert te krijgen geld over te maken voor zaken waar ze niet om hebben gevraagd en die ze waarschijnlijk ook niet thuisgestuurd zullen krijgen. Overigens is hij al meerdere keren benaderd door Nigerianen die hun geld even bij hem willen ‘parkeren’. Bij terugkomst heb ik direct het contact verbroken zonder nog een woord te zeggen. Direct hierna heeft Provea nog tweemaal proberen te bellen. Ik heb niet opgenomen.

Bron: Adformatie

Als men bij Google als zoekterm ‘provea’ invoert, komt men, hoe kan het ook anders, uit bij de internetfora van Kassa en TROS Radar. Blijkbaar gaat het er bij andere mensen iets erger aan toe. Van ‘leeuwin’, bezoekster van de website van Kassa, begrijp ik dat het agressiever kan: zij kreeg namelijk ongevraagd sokken thuisgestuurd. Ik kan ook opmaken van reacties op haar verhaal dat Provea opereert onder de namen Tono en Miriale. Haar vraag of meer mensen met Provea te maken hebben gehad, dateert reeds uit  april 2004 wat vrij oud is voor een bedrijf dat zichzelf als ‘nieuw’ omschrijft. Mocht ik een dezer dagen twee boxershorts en een paar sokken thuisgestuurd krijgen, mag ik deze, zo leert artikel 7 van boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, gewoon houden. En mochten ze later nogmaals willen bellen voor gratis ondergoed, dan vertel ik ze dat het vrijstaat me hun hele garderobe toe te sturen, maar dat ik het zal beschouwen als schenking…”

Door: Oscar van Heiningen