Wij weten écht wel weer hoe laat het is

Wat er ook gebeurt, deze week zal in voetbalkringen beklijven als de week na het overlijden van voetbaltrainer en mister-Vitesse Theo Bos. Onbewust is het ook reeds de week nadat de legendarische voetbalcommentator Rik De Saedeleer op 89-jarige leeftijd overleed, maar zijn dood werd pas gisteren door de nabestaanden naar buiten gebracht. Dat nieuws is dus nog amper te bevatten voor sportliefhebbers, die vooral bij de Wereldbeker van 1986 met open mond toehoorden hoe De Saedeleer vanaf de commentatorstoel België door het onvergetelijke toernooi loodste.

Woorden schieten momenteel tekort om te omschrijven hoeveel deze Belg heeft betekend voor de Nederlandse en met name de Belgische sportbeleving, terwijl De Saedeleer zelf met zijn woorden en uitspraken juist zoveel betekenis kon geven aan iedere situatie. Het maakte hem daarbij niet uit of het om wielrennen of voetbal ging: ‘de stem’ had altijd zijn zegje klaar en durfde het aan om controversieel te zijn. Hoogtepunten en dieptepunten uit de sport werden jarenlang beleefd met De Saedeleer als vertrouwde hoofdverteller. De hiervoor oprechte bedankjes van vele trouwe kijkers en luisteraars waren na het tragische nieuws dan ook talrijk.

Ook het eerbetoon aan Theo Bos was het afgelopen voetbalweekend in overvloed aanwezig. Bos, die zijn gehele carrière als actief voetballer voor Vitesse uitkwam, overleed op de veel te jonge leeftijd van 47 jaar aan de gevolgen van alvleesklierkanker. De om zijn warme en betrokken persoonlijkheid geroemde Bos werd onder meer herdacht met een minuut stilte en een minuut applaus bij de wedstrijd Vitesse- FC Utrecht. In Arnhem sidderden daarbij de emoties door het GelreDome, waar The Boss slechts iets meer dan één jaar het trainerschap van ‘zijn’ Vitesse was gegund. Zijn laatste trainersklus werd FC Dordrecht, waar hij zijn activiteiten vanwege het verloop van zijn vreselijke ziekte uiteindelijk moest neerleggen.

Theo Bos. Bron: Vitesse.nl

Met het indrukwekkende eerbetoon aan Bos, liet Vitesse eens te meer zien dat het een hechte en menselijke club kan zijn. Het andere clubicoon, Theo Janssen, was afgelopen weekend mens genoeg om zijn emoties te laten zien, en was daarmee weer eens het lichtende voorbeeld van waar Vitesse écht voor staat. En ook stukjesschrijver Marcel van Roosmalen is bij dit soort gebeurtenissen een persoon die het Vitesse-DNA uitdraagt. In 2006 publiceerde de huisschrijver voor het eerst zijn belevenissen als hondstrouwe volger van Vitesse met zijn debuutroman ‘Wij weten heus wel hoe laat het is’.

In dit boek beschrijft Van Roosmalen op geheel eigen wijze de dagelijkse gang van zaken bij de Arnhemse club. Met zijn droogkomische manier van schrijven drijft hij de spot met de beleidsvoerders bij de club, en legt hij het nogal denigrerende handelen van het clubbestuur richting de supportersschare van Vitesse bloot. De aanhang van Vitesse weet echter heus wel hoe laat het is, en laat zich niet graag in de maling nemen. De meest triviale zaken worden door Van Roosmalen in detail beschreven, wat ook de succesformule zou blijken voor de vervolgboekjes die hij namens het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras over Vitesse uitbracht.

Dat de eigenzinnige auteur nu ook een boekje gaat uitbrengen over clubicoon Theo Bos, daar kon je, juist ja… je klokje op je gelijk zetten. Het was een van de laatste wensen van de gedreven voetbaltrainer, die graag wilde dat Van Roosmalen de laatste maanden van zijn leven en ziekteproces op papier zou vastleggen. Zoals De Saedeleer zijn stem leende aan de overlevering van de mooiste sportmomenten, zo gebruikt Van Roosmalen nu zijn lenige pen om de lezer door de laatste maanden van Theo Bos te gidsen. Binnenkort zal dit bijzondere boek verschijnen, in samenwerking met de boekenuitgeverij van Voetbal International.

Waar de voetbalwereld de afgelopen week grote iconen verloren heeft, daar timmeren andere voetballegendes nog altijd aan de weg. Het contrast is ontzettend groot, maar dinsdagavond vierden de sportieve belangen weer hoogtij met de Champions League-kraker tussen Manchester United en Real Madrid. Levende legende Ryan Giggs bereikte daarmee het niet te bevatten aantal van duizend wedstrijden in het shirt van Manchester United. Hoewel de Welshman door de jaren heen behoorlijk grijs is geworden, heeft de tijd, ondanks zijn naderende leeftijd van veertig jaar, ogenschijnlijk nog altijd geen vat op hem.

Ryan Giggs. Bron: The Guardian.

De middenvelder is in principe nog altijd het kleine jongetje die voor het avondeten door zijn moeder van het schoolplein wordt geplukt, omdat hij anders de hele avond alleen zou leven van zijn liefde voor de bal. Zijn balbehandeling is nog altijd loepzuiver, zijn dynamiek ongeëvenaard en zijn inzicht is verbluffend. De dravende Giggs leek bij een verdiende 1-0 voorsprong met zijn grote liefde Manchester United op weg naar de kwartfinale, maar na negentig minuten stootte het sterrenensemble van Real Madrid met een 1-2 winst alsnog door.

Voor wie de wedstrijd gezien heeft, zal het omslagmoment in de wedstrijd overduidelijk zijn: scheidsrechter Çakır die na 56 minuten volkomen onterecht United-speler Nani met rood naar de kant stuurt. Manchester United moest met tien man nog meer dan een half uur stand houden tegen ‘Ronaldo Madrid’: Als voetbalkijker weten we dan allemaal écht wel hoe laat het is. Of om met de woorden van Rik de Saedeleer te spreken: ‘Dat kan niet blijven duren…’

Door: Erwin Meeks