Je valt in herhaling!, ouwe reus

Nonchalant vertelt René van der Gijp dat hij het allemaal niet zo erg vindt. “Nee ouwe reus, dat is nou het leuke aan de voetbalwereld: er is eigenlijk nooit nieuws”, vertelt de analist en televisie-persoonlijkheid aan schrijver Michel van Egmond voor zijn rubriek Uitsmijter in Voetbal International. Dat alles al eens is gezegd, moeten we volgens Gijp gewoon voor lief nemen. Maar nu er met name over het Nederlands voetbal weinig positiefs te zeggen valt, begint die eindeloze herhaling van zetten mij wel te irriteren. Week in en week uit moeten verkondigen dat de Eredivisie weer niet om aan te gluren was: een mens zou voor minder beroep doen op slachtofferhulp.

Aan het begin van deze eeuw wezen de kenners mij nog neerbuigend op de gebreken van de Bundesliga. Dat Duitse voetbal was alleen leuk in de samenvatting, kende geen creativiteit, dreef voornamelijk op werklust en miste eigenlijk alles wat voetbal zo mooi maakt. Ook de Engelsen met hun onvermoeibare gedraaf, doelloze kopduels en kansloze lange ballen konden op weinig waardering rekenen. Dat hele ‘project’ Premier League voelde aan als een paria binnen de voetbalsport. In Spanje was met Valencia en Real Madrid nog wel sprake van winnaarsmentaliteit, maar voor Nederlanders werd het pas interessant als bij Barcelona de Hollandse invloeden tot resultaat en bewondering zouden leiden. Nee, dan was de manier waarop Ajax, Feyenoord en PSV internationaal respect afdwong heel wat meer waard!

Michel van Egmond (links) en René van der Gijp voor hun rubriek Uitsmijter in Voetbal International. Bron: Vifans.weebly.com.

Hoe anders is dat nu? Nederland-Voetballand haalt opgelucht adem na het eerste imago-schade-vrije weekje Europees voetbal van dit seizoen. Verder heeft het voetbal over de grens de laatste maanden louter tot gezichtsverlies geleid. Mario Balotelli kwam in Nederland een prachtige nieuwe sportwagen ophalen, om tussendoor Jetro Willems uit te lachen in de Champions League-voorronde tegen PSV. AC Milan en Balotelli zullen het uitstapje in Eindhoven vooral herinneren vanwege het aanbod van de Brabantse autodealers en de feestjes, in plaats vanwege dat verplichte wedstrijdje. Bij de return in San Siro werd pijnlijk duidelijk dat PSV inderdaad geen sportieve tegenstand te bieden heeft. Daarnaast zijn er nog de voorbeelden van de Barcelona-masterclass tegen Ajax, de Oostblok-vernedering van Vitesse en FC Utrecht dat verloor van een stel afgekeurde bouwvakkers uit Luxemburg.

Maar inderdaad: de afgelopen dagen deden weer denken aan de voetbalverhoudingen van begin deze eeuw. Ajax won met 1-0 van Celtic dankzij een wonderschone combinatie-treffer van Lasse Schöne, waar Patrick Kluivert of Jari Litmanen zich in de gouden tijden niet voor hadden geschaamd. En PSV was een klasse beter dan Dinamo Zagreb en had de eindstand van 2-0 nog hoger kunnen laten uitvallen, terwijl de 1-0 winst van AZ op Shakhter Karagand zakelijk gezien een succes was. Hoe graag ik die internationale opstekers ook zou willen aangrijpen voor een fris, nieuw en positief verhaal, lijkt me dat niet realistisch. Een ronde verder, een versnelling hoger en een stap verder zal Nederland weer tegen de feiten aanlopen.

Mario Balotelli. Bron: Shoot.co.uk.

Die feiten luiden als volgt: Nederlandse clubs mogen geen schulden maken, maar hebben daardoor ook geen cent te besteden. Nederlandse clubs moeten het hebben van de aanwas van jong en zelf opgeleid talent, maar die talenten worden al door buitenlandse scouts en voetbalbloed-zuigende zaakwaarnemers weggekaapt nog voordat ze de Nederlandse taal fatsoenlijk kunnen lezen, schrijven en spreken. Net als na de brugklas op het Vmbo de spellingstoets in zicht komt, staat in de deuropening van het klaslokaal een voetbalmakelaar met een onweerstaanbaar contract van Chelsea, Fulham of Manchester City te zwaaien. En tot slot: Nederlandse clubs houden vast aan het tikkie-breed voetbal vol oudhollandse breipatronen, wat niet lijkt op het Voetbal voor Volwassenen dat men over de grens speelt.

Dat die fameuze Nederlandse jeugdopleidingen de laatste jaren trouwens weinig vruchten afwerpen, is ook een feit. Niet lang geleden vielen Wesley Sneijder en Rafael van der Vaart nog onder het begrip ‘De grote vier’, maar inmiddels zijn we volledig aangewezen op de ‘De grote twee’: Arjen Robben en Robin van Persie. Daar is in de tussentijd geen enkele bepalende speler bijgekomen. We mogen nog van geluk spreken met de aanwezigheid van Arjen en Robin, anders hadden we moeten gaan buigen in de richting van de grote eenling: Louis van Gaal. Bondscoach Van Gaal, die het in zijn hoofd haalt om Joël Veltman na één goede wedstrijd bij Ajax te selecteren voor het Nederlands elftal. Kunnen we niet afspreken dat je pas voor Oranje opgeroepen mag worden als je een eigen Wikipedia-pagina hebt?

Arie Ribbens kan voortaan beter zingen over Malaise Hollandaise in plaats van Polonaise Hollandaise. En ondertussen zoek ik mijn heil in de buitenlandse competities. De Bundesliga en Premier League zijn tegenwoordig geweldig om naar te kijken. Geen paria maar gewoon prima. En wat te denken van geweldenaar Cristiano Ronaldo bij Real Madrid? Maar zelfs zo’n sieraad voor de voetbalsport wordt niet door iedereen op waarde geschat. Als je fantastisch voetbalt en die autoriteit ook uitstraalt, dan loop je het risico om op gênante wijze te worden gepersifleerd door de seniele FIFA-baas Sepp Blatter. Het was de zoveelste stommiteit van Blatter. Ik hoop van harte dat René van der Gijp hem even belt met de mededeling: “Je valt in herhaling, ouwe reus, en dat nemen we in jouw geval niet voor lief!”.

Door: Erwin Meeks