Tragische feiten

Anders dan ik had verwacht, beheerste vrijdagavond 31 januari niet zozeer de transferdeadline mijn werk. Er kwam nieuws uit onverwachte hoek, dat meer betekenis had dan de zoveelste paniekaankoop van FC Utrecht, Fulham en AC Milan. Cristian Chivu maakte vlak voor het sluiten van de winterse transferperiode zijn afscheid  als profvoetballer bekend, en enkele uren later volgde het bericht over een gedwongen afscheid van Luis Aragonés. De Spaanse trainer en grondlegger van het alom bewonderde tikkie-takkie-voetbal overleed in de nacht van 1 februari op 75-jarige leeftijd. Tragisch nieuws in beide gevallen, en bovendien ook vreselijk definitief.

In tegenstelling tot de wereldwijd betreurde dood van voetballegende Eusébio op 5 januari van dit jaar, laat de herinnering aan Aragonés zich minder goed uitdrukken in wedstrijden en doelpunten. Hoewel de Spanjaard in zijn actieve loopbaan als voetballer in de jaren ’60 en ’70 vooral met Atlético Madrid grootse dingen heeft verricht (driemaal landskampioen en topscorer van de Primera Division in 1970), bestaat de nalatenschap van Aragonés vooral uit zijn revolutionaire voetbalfilosofie en zijn gevoel voor ‘mensen-management’. Hij was in 2008 de eerste bondscoach die een samenhorig nationaal elftal smeedde, dat ondanks de regionale en religieuze spanningen in staat bleek om prijzen te winnen. (Lees ook: Tikkie-takkie voor de Spaanse vlag).

Luis Aragonés. Bron: Eurosport.

Jongetje met heimwee overwint vele tegenslagen

Tot ver na zijn pensioengerechtigde leeftijd bleef De Wijze Man van Hortaleza een warme prediker van verfijnd positiespel. In die visie had Cristian Chivu zowel letterlijk en figuurlijk naadloos kunnen inschuiven. Toen de nog piepjonge Roemeen in 1999 de overstap maakte van Universitatea Craiova uit zijn vaderland naar het Amsterdamse Ajax, werd de verdediger onderworpen aan de Spaans-Nederlandse voetbalcultuur. Of beter gezegd: de Barçajax-speelwijze. Altijd de voetballende oplossing zoeken, verzorgd positiespel spelen, eruit komen via de vleugels en bij balbezit een ‘man-meer-situatie’ creëren op het middenveld. U hoort het die andere ‘wijze man’, Johan Cruijff, waarschijnlijk zó zeggen…

Ondanks dat de beelden van een huilend Roemeens jongetje met heimwee in de Ajax-kleedkamer op het netvlies van velen gebrand staan, verliep de aanpassing van Chivu naar wens. De meevoetballende verdediger werd een begrip in de defensie van Ajax, en groeide uit tot publiekslieveling én aanvoerder van de club. ‘In de ban van de band’ kopte Voetbal Magazine in 2003 met grote letters, ter aankondiging van een openhartig interview met de Ajax-captain. Het was een van zijn laatste publieke optredens in de Nederlandse media, alvorens hij voor 18 miljoen euro naar het Italiaanse AS Roma vertrok.

Cristian Chivu. Bron: Eurosport.

Een aantal hardnekkige blessures ten spijt, liet Chivu zien een moderne en tactisch slimme verdediger te zijn. Daarnaast schuwde hij de spijkerharde duels met de geslepen spitsen uit de Serie A niet. Aan zijn zijde groeide de Braziliaanse alleskunner Juan uit tot een van de beste verdedigers in Europa. Sommige kenners drukten mij zelfs op het hart dat Juan op dat moment de beste verdediger ter wereld was, en dat was óók de verdienste van zijn plichtsgetrouwe kompaan Chivu. Bij zijn welverdiende overgang naar de absolute topclub Internazionale, sleepte Chivu ook zijn blessuregevoeligheid met zich mee. Een beangstigende schedelbreuk noopte hem tot het dragen van een sporthelm, en een aanhoudende voetblessure betekende afgelopen vrijdag dus het einde van zijn prachtige carrière.

Gebrek aan besef in de media

Dat de Nederlandse media zich de afgelopen week echter vooral bezighield met non-nieuws, vond ik tekenend voor het gebrek aan besef in de Nederlandse journalistiek. Neem nu die hele Ogbeche-hype. Ja, die Nigeriaanse spits is een prima versterking voor Cambuur Leeuwarden, maar de échte sportjournalist had hem toch allang moeten kennen?! Hetzelfde geldt voor de komst van Matthieu Delpierre naar FC Utrecht. Dat bericht werd weggemoffeld in de kantlijn, maar het zou mij niets verbazen als de gelouterde Fransman straks opeens een openbaring in de verdediging van Utrecht blijkt te zijn. Niet van het niveau Chivu, maar wel een versterking. In al haar onwetendheid speculeert de Nederlandse pers echter liever wekenlang over de contractverlenging van Feyenoord-trainer Ronald Koeman, die er uiteindelijk niet zou komen. En De Telegraaf plaatst achterklap-nieuws over het doen en laten van scheidsrechters op de voorpagina…

Iets meer aandacht voor het overlijden van een voetbalvisionair en het afscheid van een voormalig Ajax-troetelkind had wel gemogen. Minder sensatie, maar meer historisch en sportief besef. Minder de waan van de dag, maar meer nuance en feitenkennis. Jammer genoeg ben je daarvoor bij de Nederlandse hype-media aan het verkeerde adres. En ook dat is een tragisch feit.

Door: Erwin Meeks en Eindredactie VoetLicht Media