Parma en Feyenoord: ieder zijn eigen spoor

GrazianoPelle-Parma-VLMWelke voormalige werkgever van de populaire Italiaanse aanvaller Graziano Pelle ging in 2015 failliet? Dit zou zomaar een van de nieuwe vragen voor de 2015-editie van het Dribbel Voetbal Quizboek van auteur Jan Staes kunnen zijn. Dit weekend, een deel van de week waarin de voetbalsport normaal gezien springlevend is, viel namelijk definitief het doek voor één van de roemruchtste clubs uit het Italiaanse voetbal. Parma FC, door liefhebbers die in de jaren ‘90 de hoogtijdagen van de Italiaanse voetbalcompetitie meemaakten nog consequent Parma AC genoemd, is failliet verklaard. Het lijkt erop dat de bal in Stadio Ennio Tardini voorgoed stil ligt, en dat de karakteristieke outfit met het witte thuisshirt en het brede zwarte kruis binnenkort alleen nog in musea te zien zal zijn. Net als het symbolische blauw-gele uit-tenue overigens.

Dat Parma als Serie A-club middenin het voetbalseizoen aan de zijlijn wordt gezet, is nieuws dat door de Nederlandse media in de kantlijn van de nieuwskaternen wordt opgenomen. De Nederlandse (voetbal-) media werden namelijk opgeslokt door de gebeurtenissen verderop in Italië. Daar dachten zogenaamde Feyenoord-fans een avondje Europa League-voetbal op te leuken door met een paar honderd man de thuisstad van tegenstander AS Roma op stelten te zetten. Veel nagedacht werd er echter niet, maar wat kun je anders verwachten van dit soort inhoudsloos tuig? In een paar uur tijd werd het cultureel erfgoed van Rome onherstelbaar beschadigd; geen schietgebedje van paus Franciscus dat nog kan voorkomen dat de Romeinse ruïnes dankzij een select groepje Feyenoord-barbaren meer geruïneerd zijn dan ooit tevoren.

Verzachtende woorden

Geen verzachtende gebeden dus vanuit het Vaticaan. De trotse Italiaanse bevolking en haar premier Matteo Renzi zullen het moeten doen met de zalvende woorden van Mark Rutte, die in zijn drukke agenda een gaatje vond om even ‘een belletje’ te geven. Ik hoop van harte dat onze minister-president de Engelse taal beter machtig is dan Louis van Gaal. Want zinnen zoals “We take distance from this”, zullen weinig repareren aan de letterlijk en figuurlijk geleden schade. Bovendien zijn de verschillen in handelen tekenend. Waar de Italiaanse politie en justitie direct ingreep met lik-op-stukbeleid en terechte torenhoge geldboetes, daar grijpt de Nederlandse politiek naar de telefoon en lullen ze alles en iedereen wéér het poldermodel in.

Feyenoord-Fans in Rome. Bron: NRC.nlEn dat de gewone brave Nederlandse burger zit opgescheept met een beklemmend gevoel van plaatsvervangende schaamte én een imago dat meer deuken heeft opgelopen dan de Spaanse Trappen in Rome, wordt vanuit overheidswege ook niet gecompenseerd. In 1934 nam het Nederlands elftal voor het eerst deel aan het WK Voetbal, en werd de “Wij gaan naar Rome”-zingende Oranje-karavaan uitbundig onthaald in gastland Italië. Maar dat tegenwoordig bootvluchtelingen uit Libië en Syrië gastvriendelijker worden ontvangen, dat moet de doorsnee Nederlandse toerist maar accepteren. Vanuit veiligheids-overwegingen lijkt het verstandig om voorlopig onze jaarlijkse portie pizza’s thuis op te eten. Gewoon lekker met een Domino-pizza op de bank, in een land waar idioten die het verschil tussen gedrag en wangedrag niet kennen elke avond met de mantel der liefde in hun bedje worden ingestopt.

Parma FC heeft zijn sporen verdiend

Natuurlijk zullen er mensen zijn die het Nederlandse systeem prevaleren boven het Italiaanse temperament. Maar als ik teruggrijp naar de berichtgeving rondom het faillissement van Parma, dan blijkt die gedachte toch vooral gebaseerd op stereotypen. De Italiaanse kranten verruilen temperament voor relativering en zetten nog één keer geduldig de geschiedenis van Parma uiteen. Over hoe de componist Giuseppe Verdi de naamgever was van de als oorspronkelijk Verdi FC opgerichte voetbalclub in 1913. En over hoe Parma AC geleidelijk veranderd is naar Parma FC, met daarbij de onvermijdelijke rol van het Pramalat-schandaal. De zuivelgigant Pramalat was de trotse sponsor en katalysator achter de grote (Europese) successen in de jaren ’90, maar bleek achteraf een miljardenschuld met zich mee te tornen waar de huidige fatale belastingschuld Parmezaanse Peanuts bij is.

Parma Elftalfoto

Het roemruchte Parma heeft tot vandaag met vallen en opstaan al deze stormen doorstaan, en in meer dan 100 jaar vele (top-) spelers zien komen en gaan. Van Fabio Cannavaro, Lilian Thuram tot Hernán Jorge Crespo én van Adrian Mutu tot dus ook (ironisch genoeg) voormalig Feyenoord-boegbeeld Graziano Pèlle. Als voetbal alleen zou gaan om winnen, dan zou in Nederland alle aandacht moeten uitgaan naar de (momenteel) Philips Soevereine Voetbalvereniging en in Italië naar de gedoodverfde kampioenskandidaat Juventus. Ondanks haar pieken en dalen heeft Parma een meer dan gemiddelde bijdrage geleverd aan het Italiaanse voetbal en diens sportcultuur- en maatschappij. Het respect dat de club daar ondanks haar precaire financiële situatie voor krijgt, toont aan dat meedoen en ‘aanwezig zijn’ altijd belangrijker blijft dan winnen. Maar laat dat bepaalde Feyenoord-‘fans’ maar niet horen. Waar Parma een spoor van voetbalhistorie achterlaat, daar kwamen zij niet verder dan een spoor van vernieling.

Door: Erwin Meeks en Eindredactie VLM