Zou de ontslagbrief al verstuurd zijn?

Sinaasappels ValenciaGary Neville en Constantin Gâlcă zijn lotgenoten. De trainers van respectievelijk Valencia en Espanyol volgen al een aantal weken een spoedcursus ‘Ontslagbrief schrijven’. Ieder weekend krijgen ze negentig minuten de tijd om deze vaardigheid nog verder te ontwikkelen. De vraag is echter: hoe lang nog? Het noodlijdende Valencia, aan het begin van deze eeuw nog tot twee keer toe Champions League-finalist, is onder leiding van Neville in de Spaanse competitie nog verder weggezakt richting de degradatiezone. De Roemeense trainer Gâlcă en zijn club Espanyol, normaal gesproken een stabiele middenmoter, lijkt ondertussen een abonnement te hebben op de zeventiende plaats van de ranglijst. De ambitieuze club uit Barcelona zou dat abonnement maar wát graag opzeggen, maar heeft blijkbaar voorafgaand aan dit seizoen de voorwaarden niet goed gelezen…

Zo kon het dus gebeuren dat afgelopen zaterdag bij de wedstrijd tussen Valencia en Espanyol twee trainers langs de lijn stonden die allebei vooral niet wéér wilden verliezen. Voor de zekerheid had Gâlcă in de binnenzak van zijn altijd strak uitgesneden maatpak waarschijnlijk de beste versie van zijn ontslagbrief bij zich. Dat valt namelijk te verwachten van de stuurse Roemeen, die realistisch en nuchter genoeg lijkt om te beseffen dat er met de huidige spelersselectie van Espanyol waarschijnlijk niet meer inzit dan een plek in het rechterrijtje. De tijd dat Espanyol in 2007 de finale om de UEFA Cup na strafschoppen verloor van cupfighter Sevilla, is inmiddels al een hele tijd voorbij. In dat succesjaar kon Espanyol nog rekenen op karakterspelers zoals Walter Pandiani en Albert Riera. De geplaagde Gâlcă moet het vandaag de dag echter stellen met een groep middelmatige broodvoetballers, die op een slechte dag zonder morren genoegen neemt met een paar kruimels.

Voor het Valencia van Neville ligt dat toch anders. Traditiegetrouw beschikt de club over een talentvolle spelersgroep, met momenteel de doelman Diego Alves, Spaans-international Álvaro Negredo, goaltjesdief Rodrigo en de grillige Argentijn Pablo Piatti als opvallendste namen. Tel daar de onvermoeibare Algerijn Sofiane Feghouli bij op en je hebt een team met gearriveerde vedetten, dat ‘gewoon’ zou moeten strijden voor Europees voetbal. Toegegeven: de periode waarin bij Valencia topspelers zoals David Villa, David Silva, Juan Mata en Roberto Soldado tot volle wasdom kwamen en voor veel geld verkocht werden, is definitief voorbij. Maar dit betekent niet dat het huidige Valencia zo ongekend door de ondergrens mag zakken.

Vanaf het begin van het seizoen begon de club uit de sinaasappelstad steeds meer zelf op een sinaasappel te lijken, maar dan wel op de uitgeknepen variant. Waar in Engeland de degradatiekandidaat Leicester City dankzij geweldige resultaten zelfs in de landstitel is gaan geloven, daar is bij Valencia van het omgekeerde effect sprake. Na elke nieuwe nederlaag bleek de bodem van de put nog dieper te liggen. Trainer Nuno Espírito Santo moest uiteindelijk in december het veld ruimen, en daar plukte toen de Engelsman Gary Neville de sinaasappel-vruchten van. Voor de iconische oud-speler van Manchester United werd Valencia zijn eerste grote klus als trainer. Tot dan toe had Neville als analist met zijn sterke meningen en bijtende kritieken vooral andere trainers de les gelezen, tot United-trainer Louis van Gaal aan toe.

Iemand met de staat van dienst van Neville heeft vaak een interessante mening over voetbal en mag deze vervolgens zeker ook in de openbaarheid ventileren. Maar het is niet erg handig om je buurman uit te leggen hoe hij moet koken, terwijl je eigen keuken in brand staat. Zeker na de 7-0 nederlaag tegen FC Barcelona in de Spaanse beker kreeg Neville de hoon van het publiek over zich heen: want dit was niet bepaald een goed voorbeeld van hoe het wél moet. De onberekenbare en ontactische Neville lijkt na anderhalve maand al te zijn uitgekeken op het trainersvak. Als een verzuurde trainer gooide hij er zelfs een onvervalste Wim Kieft-opmerking uit, door te zeggen dat hij ‘moe’ werd van alle vragen over zijn toekomst. Zodoende is de ontslagbrief van Neville tot op heden vooral een kladblok vol excuses. “Ik verzoek u om mij per direct ontslag te verlenen, omdat ik er behoorlijk moe van wordt om trainer te zijn”, zal binnenkort de eerste zin van zijn brief luiden.

Na afloop van de zelfhulpcursus ‘Ontslagbrief schrijven’ in de Primera División, kan Neville beter te rade gaan bij Huub Stevens voor een aantal lessen ‘Gedwongen afscheid nemen’. Stevens heeft als gevolg van hartritmestoornissen het trainersvak en zijn club Hoffenheim gedwongen vaarwel moeten zeggen. Die boodschap viel hem op de persconferentie zichtbaar zwaar, maar het voelde tegelijkertijd aan als een waardig, persoonlijk en emotioneel afscheid ten opzichte van de Duitse pers, met wie hij een haat-liefdeverhouding had. Ironisch genoeg heeft uitgerekend de man bij wie altijd sprake was van een ongezouten mening het alsnog aan zijn hart gekregen. Ook het hart van Neville had het afgelopen zaterdag zwaar, maar maakte uiteindelijk van vreugde een sprongetje toen Valencia met 2-1 van Espanyol won. Ongeacht dit resultaat betekent iedere overwinning voor Neville en Gâlcă waarschijnlijk uitstel van executie. Elke keer als ik langs een brievenbus loop moet ik even aan beide heren denken. Zou de ontslagbrief al verstuurd zijn?

©Erwin Meeks – VoetLicht Media 2016