Epiloog: Winnaars en verliezers


De 7-1 als het troostende bewijs

Bij de NOS doken ze diep in het archief om hun verhaal over het belang en de schoonheid van troostfinales kracht bij te zetten. Ze toonden de beelden van de strijd om de derde plaats op het WK van 1978 in Argentinië. Daarin scoorde Nelinho namens Brazilië met een prachtig gekruld schot met een fenomenale curve de 1-1 tegen Italië, waarna de Brazilianen verder uitliepen naar een 2-1 overwinning en dus derde werden in Buenos Aires. Uiteraard is deze treffer een van de klassieke WK-doelpunten die voor altijd verbonden zullen zijn met de geschiedenis van dit toernooi. Maar om de amusementswaarde van de troostfinales te onderstrepen had de NOS niet eens zo diep in het geheugen hoeven graven.

Miroslav Klose

Vier jaar geleden zullen de televisiekijkers zich ook kostelijk hebben vermaakt met de wedstrijd om de derde plaats tussen Uruguay en Duitsland in Port Elizabeth. Diego Forlán bevestigde in deze wedstrijd, onder meer met een doelpunt, nogmaals waarom hij dé beste speler was van het toernooi in Zuid-Afrika. Tussen het maar moeilijk wennende gezoem van de Vuvuzela’s door, werden de goals van Forlán en Cavani uiteindelijk teniet gedaan door de ongeëvenaarde winnaarsmentaliteit van tegenstander Duitsland. Via doelpunten van Müller, Jansen en Khedira won Die Mannschaft alsnog met 3-2 en mocht het de bronzen medaille afhalen bij de balie van Blatter en zijn Bobo’s.

Klose Call en Ron Beton

Maar even terug naar het heden: het Duitsland van 2014 walste afgelopen week met een ongekende 7-1 overwinning over gastland Brazilië heen. In voetbalkleedkamers wordt dan gezegd dat Brazilië een zogenaamde ‘zaadwedstrijd’ speelde, en dat moet toch zelfs voor de Goddelijke Kanaries niet als een compliment voelen. Achteraf werd de vernedering toegeschreven aan de mentale én fysieke black-out van de Brazilianen, die na de vroege tegengoals van Müller en Klose het besef van de naderende uitschakeling niet van zich konden afzetten. Terwijl de Braziliaanse spelers stonden te bedenken hoe ze het mislopen van de finale thuis aan de keukentafel gingen uitleggen, stond Duitsland al met 5-0 voor.

Toch had de instorting van Brazilië zeker niet alleen met de gesteldheid van de eigen ploeg te maken. De Goddelijke Kanaries werden opgeslokt door een Duitse adelaar: een roofvogel die met meesterlijke precisie haar werkterrein steeds wist te verleggen en haar prooi geen moment de kans bood om overeind te krabbelen. Of in voetbaltermen: de passes waren bijna honderd procent nauwkeurig, de balaannames foutloos en de loopacties telkens uitermate doelgericht. Ik zag niet alleen in Toni Kroos en Thomas Müller grote uitblinkers, maar ook Sami Khedira en Miroslav Klose waren subliem. Na een zwaar seizoen met blessureleed waren beide spelers in de halve finale weer fit en scherp als vanouds. Het halen van het WK was een ‘Klose Call’ geweest, maar Klose bewees zich toch weer als kille afmaker en als ervaren rustpunt voorin.

Hoewel voor sommigen misschien een pijnlijk onderwerp, was in de wedstrijd Nederland- Argentinië het rustpunt vooral achterin te vinden. Ron ‘Beton’ Vlaar liet zien dat hij er misschien wel aan toe is om zijn club Aston Villa te verlaten voor een stapje hogerop. In VI Oranje werd gesteld dat zijn goede spel op dit WK vooral te danken is aan het systeem met vijf verdedigers. Maar wie ‘captain’ Vlaar het afgelopen seizoen in de Premier League bij Aston Villa regelmatig heeft zien spelen, die weet dat dit onzin is. Een veilige tussenoplossing zou bovendien zijn als de voormalig speler van Feyenoord kiest voor een overstap naar Southampton. Daar staat Ronald Koeman sinds deze zomer aan het roer, en was dat niet de man die recent bij Feyenoord met succes experimenteerde met vijf verdedigers?

Onvoorspelbaar en onvergetelijk

De Turkse doelman Rüştü Reçber in 2002

Voor dat allemaal zover is, mogen Vlaar en het Nederlandse elftal zich net als de afgedroogde Goddelijke Kanaries eerst nog met frisse tegenzin gaan opmaken voor de troostfinale van vanavond. En over ‘opmaken’ gesproken: mijn gedachten gaan ondertussen alweer terug naar de troostfinale van 2002 tussen revelatie en mede-gastland Zuid-Korea en het verrassend goed spelende Turkije. Heel Nederland hoopte destijds dat Guus ‘Geluk’ Hiddink met zijn Zuid-Koreaanse sensatie-ploeg derde zou worden, maar Turkije won met 3-2. Dit was mede te danken aan de excentrieke Turkse doelman Rüştü Reçber, die voor iedere wedstrijd als een soort Ninja zwarte strepen onder zijn ogen tekende. Daarmee, en gelukkig ook met zijn keeperskunsten, zorgde hij voor een aantal onvergetelijke WK-momenten.

Laten we hopen dat daar vandaag en morgen weer een aantal spectaculaire en unieke gebeurtenissen bijkomen. Vanzelfsprekend is Duitsland de torenhoge favoriet om wereldkampioen te worden, maar dit WK is onvoorspelbaar genoeg om straks wellicht Argentinië en het ingeslapen wonderkind Messi wakker te schudden en tot wereldkampioen te kronen. Dat geldt ook voor de troostfinale: tijdens dit WK 2014 in Brazilië worden zelfs onze stoutste dromen telkens overtroffen door de werkelijkheid, en dus is het geen straf om eens goed te gaan zitten voor de wedstrijd om de derde plaats. Ik durf te beweren dat het nog best leuk kan worden, er daar heb ik geen archiefbeelden voor nodig. Die 7-1 is het troostende bewijs…

©VoetLichtMedia-2014